زنداني خورشيد

باز هم آن صبح سرتا پا به زنجيــــر است تا فردا باز هم زنداني خورشيـــــد دلگـــير است تافردا   آسمان آبستن خون ،دشت سيراب از جنون، انگار باز هم بر گردن معـــشوقه شمــشير است تافردا    با شقايق در تب ولرز وسكـوت افتاده ام، بي شك قسمــت ما شربت تلـــخ گلوگـــــيراست تافردا   از هجــوم بادهاي وحشـــي بي وقت فهمـــيدم در شب طوفاني ما بارش تيـــــــــر است تافردا   شـــــانه هاي زخـمي ما ،كوله بار دردهـــــامان طي به پاي آبله راهي كه چون قـــير است تافردا   باز شب لج كرده ودرخانه ي خورشيــد خوابيده شاعــرآشفتــه دل! برخيــز.چون دير است تافردا   شب خروسي آشـنا فرياد ســـرمي داد، اي مردم! باز هم آن صبح سرتا پا به زنجيــــر است تا فردا ...