آفت شعر

شعري كه از دل برنخاسته وبا زور تولد يابد وبه قول شاملو باهزار بندوريسمان آن رابه بازار اهل شعر عرضه كنند ،كاملا مصنوعي بوده وچنگي به دل نخواهد زد.شعري كه صرفاجهت رفع تكليف بوده یابرای رسیدن به امری مادّی سروده شده باشد، جاودانه نخواهد بود.اززماني كه يادبودهاي مختوم قلی فراغي ،مسكين قليچ ودیگربزرگان ترکمن دراین خطّه برگزار مي شود، اشعار بعضی از شاعران تركمن دچاراين مصيبت شده است.  شاعران زيادي را مشاهده می کنم كه خودشان را به زحمت انداخته وبه چنين روزهايي آماده مي نمایندتابه اين وسيله به پشت تريبون بروندوخودرامعرفي كنند نه آن بزرگان را. بزرگاني كه درزمان حياتشان شناخته شده اندوتاكنون ارزش كارهاي آنها برجاي مانده است؛ولی متاسفانه، بعضی ها با اندک اطّلاعات برای رسیدن به مقاصدشان این بزرگان را به گونه ای که خودشان می شناسند، معرفی می کنند-یا می شود گفت تحقیر می کنند- که قطعاروح آن انسان های ابدی رامی رنجانند. مسلماشعرهاي اينان نه تنهاخريداري ندارد، بلکه باعث عذاب مستمعين نیز مي شود. اول بايد آثاربزرگان را به دقّت مطالعه كرد . شخصيّتش را به خوبي شناخت .عاشقش شد و سپس نبايد شعر سرود.اگر واقعا عاشقش شده باشي ، شعر از دست و دامانت مي گيرد و قلم به دستت مي دهد كه در موردش بسرايي.